Het deel van de straat waar ik ga wonen, heeft in het midden een vrij groot hof dat wordt ingevuld als speelveld. Aan de andere kant moeten ook woningen worden gebouwd, waarvan nu al de fundamenten zijn gelegd. Maar, niet meer dan dat. De huizen zijn niet verkocht en worden dus niet afgebouwd. Met als bijkomend nadeel dat zodra de eerste huizen worden opgeleverd, er nog steeds her en der betonvloeren in de straat liggen. Al het materieel dat voor de bouw wordt gebruikt, staat nota bene op het toekomstige speelterrein opgeslagen en zal daar waarschijnlijk blijven staan zolang er nog allemaal bouwputten liggen.

De naastgelegen gebouwde huizen, bestemd voor de verkoop, zijn slechts mondjesmaat verkocht en maken dus grote kans op de intrek van huurders. Er is gelukkig wel een voordeeltje te vinden in de half afgebouwde nieuwbouwstraat: het ligt op de rand van de stad en dus hebben we voorlopig landelijk uitzicht. Dat compenseert het prachtige, groene speelveld. Want daar zal het materieel van de bouw voorlopig nog wel even met smart wachten op het aantrekken van de woningmarkt.

Na het succes van Dan Browns’ boek de ‘Da Vinci Code’ was de wereld even in de ban van mysteries en symbolen. Hollywood greep de bestseller destijds aan om er samen met Tom Hanks een verfilming van te maken en het bleek een gouden greep: de film was buitengewoon populair en het verhaal leek bovendien sterk op dat van het boek. Dus moest de verfilming van het boek ‘het Bernini Mysterie’, met een sterk gelijkend plot,  wel een succes worden. 

Donderdagavond, een dag na de première, heb ik de film in een halfvolle zaal gekeken. Dat de zaal halfvol heeft gezeten kan te maken hebben met het vroege tijdstip (19:00 uur) of door het gebrek aan interesse. Direct na de start van de film wacht  de lezer van het oorspronkelijke boek een eerste en direct fatale teleurstelling:  
Eén van de hoofdpersonages ontbreekt. Nota bene het personage waarvan je als lezer direct vermoed dat het de dader is. De directeur van het Zwitserse wetenschappelijke centrum CERN is uit  het verhaal gewist en wordt simpelweg niet vervangen. Eén van de wel overgebleven hoofdrolspelers, een wetenschapster van CERN die later met professor Langdon (Tom Hanks) zal optrekken in het verhaal, blijkt een collega te zijn van een man die in het CERN-complex wordt vermoord. In het boek is hij echter geen collega, maar haar vader. En zo wordt er een belangrijke basis uitgehold. De strijd tussen het geloof van de personages en hun wetenschappelijke visie: het bewijzen van het bestaan van God aan de hand van anti-materie.

Omdat ik met een vooringenomen beeld de film tegemoet ben gegaan, ben ik flink teleurgesteld in het verhaal. Personages blijven zeer oppervlakkig. Neem bijvoorbeeld de ontvoerder van de vier kardinalen. Zijn achtergrond wordt in het boek flink uitgediept, maar blijft in de film zo oppervlakkig dat hij gewoonweg niet verdacht kan raken. De verhaallijn is gekortwiekt en volledig gericht op een puzzeltocht van twee hoofdrolspelers, waardoor er geen ruimte is voor meer spanningsbogen. Jammer, het had zoveel beter kunnen zijn. De filmproducent had er beter aan gedaan om het verhaal in een miniserie te gieten, zo merkte een vriend gister terecht op. Ik kan me voorstellen dat de auteur van het boek na het zien van de film eerst even een flinke borrel heeft gehad…

De Sociaal Economische Raad wil dat de drie Noorderlijke Provincies Fryslân, Groningen en Drenthe als

Sinds de jaren tachtig is het een trend geworden om armlastige of kleine, slagkrachtloze gemeentes te laten samenvoegen tot één grote gemeente. De voordelen van de schaalvergroting zijn minder ambtenaren en een betere economische efficiëntie van de gemeente . Het nadeel is dat de overheid steeds verder komt te staan van de eigen inwoners en de lokale culturen. Wethouders reizen minder af naar dorpen omdat ze te ver weg liggen of van minder belang zijn ten opzichte van de grotere plaatsen. De kloof tussen de burger en politiek groeit.

Hoe moet dat dan met een groot landsdeel? Provincies, nota bene de grondleggers van de Republiek der Nederlanden, hebben altijd hun status, culturen en imago weten te behouden. En met name in de periferie van Nederland zijn de inwoners in staat om die culturen en dat imago in stand te houden. Bovendien zijn ze naast een vorm van trots ook een bron van inkomsten. Het samengaan van drie verschillende provincies in een éénheidsworst, het ‘Noorden’, doet de provincies uiteindelijk meer kwaad dan goed. Naast het verlies van imago en identiteit verliest de overheid ook het vertrouwen van burgers die een afspiegeling zoeken van wat ze zijn. Economisch gezien haalt het Noorden er wellicht een kostenefficiënte organisatie uit, maar hoe laat je dat schip varen als de bemanning zich niet één voelt?

Vrijdag heeft het RIVM bekend gemaakt dat er een derde geval van besmetting met Mexicaanse Griep in Nederland ‘rondloopt’. Het gaat om een 52-jarige man en hij wordt behandeld met Tamiflu. Meer gegevens over de man, zoals een woonplaats, worden verder niet gegeven. Evenals het kortgeleden bekendgemaakte ‘geval’ van 56 jaar en de week daarvoor geopenbaarde besmetting bij een peuter van drie. Waarom mag Nederland niet weten waar deze mensen in het land wonen?

Bij griepgevallen in het buitenland werden de plaatsnamen van de besmette reizigers vrij snel bekend gemaakt. Neem bijvoorbeeld Spanje. Daar kan minutieus op de kaart gezocht worden naar griepgevallen in steden en dorpen in het  land. In Nederland moet men gissen, en gokt met op Amsterdam of op ‘Nederland’. Hoe dan ook, de media achterhaalt plaatsnamen sowieso. Waarom dan zo moeilijk doen?

Het RIVM zal de zeer waarschijnlijke reden hanteren dat het geven van plaatsnamen voor onnodige paniek zorgt. Maar waarom zouden we ons zorgen maken als de slachtoffers er prima bovenop komen met Tamiflu en er in Europa nog geen enkele dode is gevallen? Is het kennen van een plaatsnaam dan zo schadelijk? De privacy kan toch aardig gewaarborgd worden zolang er geen naam of straat wordt genoemd. Persoonlijk gezien vindt ik het kennen van een plaatsnaam toch wel erg fijn. Niet omdat ik er dan wat aan kan doen, maar er wel rekening mee kan houden.

Dat is even balen, de economie herstelt zich weer. Langzaam, heel langzaam kruipen de beurzen omhoog. Vanuit Amerika komen geluiden dat de banken meer vertrouwen krijgen en dat de tegenslagen in de bouw tegenvallen. Omdat alle financiële ellende in de afgelopen maanden met een westerstorm over Europa heen is gewaaid, is ook te verwachten dat de positieve geluiden uit de States in Nederland hoop doet gloren. Voor mij hoeft het nog even niet, want die crisis heeft mij persoonlijk tot nu toe alleen maar geholpen.

Net voor de crisis leken de brandstofprijzen de lucht in te schieten. Een ritje naar Hilversum en terug werd ineens een kapitale investering. Tijdens de crisis kelderden de prijzen plotsklaps, waardoor het prijspeil nu weer op dat van 2005 ligt. Een ritje Hilversum is nu weer een investering in tijd en werk in plaats van een geldelijke aderlating. Daarnaast helpt de crisis mee aan de filebestrijding. Omdat er minder vracht in het land wordt vervoerd, of bedrijven failliet zijn gegaan, rijden er minder vrachtwagens en wordt je dus niet onnodig vertraagd door inhalende truckers en zijn de files minder lang.

Offertes laten maken voor een nieuwe vloer, het aanschaffen van een keuken en een nieuwe badkamer bleek eveneens een feest te zijn. Jawel, we hebben in crisistijd een huis gekocht (godzijdank met GIW garantie). Omdat de klandizie flink is teruggelopen en de voorraden torenhoog in loodsen liggen, blijkt onderhandelen ineens makkelijker te gaan dan in ‘normale’ tijden.

Ik zag vanochtend de beurzen weer omhoog gaan. Balen? Misschien een beetje, maar het helpt wel duizenden werkloze arbeidskrachten weer op de been zodra er weer wordt geïnvesteerd. En krijgt de ondernemer, die al 25 jaar lang  trouw bij de bank zijn schulden afbetaald, ook weer een lening. Misschien krijgen de banken dan echt weer de klant in het vizier en hollen ze niet blind de goudbergen achterna. Misschien is het dan afgelopen met de brandstofprijzen en rijden we op duurzame elektriciteit. Misschien, als de welvaart weer aantrekt, leren we van de fouten die er gemaakt zijn. Tot die tijd, als de ‘misschien’ een feit is, profiteer ik nog even van de crisis…

Hoe bizar is het om de achterkant van een koelkast te zien, balancerend op de rand van een appartement en niets. Tien meter lager ligt een puinhoop van steen en verwrongen staal. De aanblik van het ineengestorte stadsarchief van Keulen en naastgelegen appartementen doet bijna denken aan Ground Zero: slechts een krater en puin tonen de plek waar de trots en historie van Keulen stond.

Samen met collega Sjoerd Fennema werkten wij dinsdag en woensdag aan een reportage over het instorten van het Stadsarchief. Het archief bewaarde documenten die teruggaan naar de geschiedenis van de 9e eeuw na Christus. Documenten die vele oorlogen doorstonden, eeuwenlang bewaard wisten te blijven en ons vertelden over de geschiedenis van Keulen en verre omstreken liggen nu begraven onder meters puin en zijn waarschijnlijk vernietigd door water. Het drama krijgt een nog grotere lading door twee vermiste jongens van 17 en 24 jaar. De hulpdiensten schatten hun overlevingskans op ‘bijna 0’ in.

Er waren al voorbodes van de ramp, weten buurtgenoten ons te vertellen. De St. Johann Baptistkerk stond enige tijd scheef door werkzaamheden aan de Noord-zuidlijn. In het historische stadhuis verschenen scheuren door de bouw van een metrostation. En enkele weken geleden, zo vertelde een vrouw ons, klaagden medewerkers van het Stadsarchief al over scheuren in de kelder van het gebouw. Klachten daarover zouden genegeerd zijn, zo is de stellige overtuiging van veel buurtbewoners. Ahmed van de aangrenzende shoarmazaak is bang voor de aanleg van de Noord-Zuidlijn en ook de geëvacueerde Dieter twijfelt of hij terugkeert naar zijn appartement.

De bouw van de metrolijn in Keulen gaat onverhoopt door, ondanks dat een betrokken ingenieur woensdag tijdens een persconferentie aangeeft dat er altijd een minimaal risico op dit soort situaties bestaat. Minimaal, maar zodra het gebeurt is het ook gelijk een ramp. Intussen blijf ik denken aan de koelkast, drie etages hoog. Je zal maar net een biertje pakken en de muur erachter weg zien zakken…

Bron: http://johanndegraaf.blogvandaag.nl

Als er één dossier is waar je als journalist slapeloze nachten van krijgt, dan is dat die van de Joint Strike Fighter wel. Het vliegtuig zelf heeft amper gevlogen, maar als de politieke partijen er één in hun bezit hadden gehad zou er van Tweede Kamer niets meer resten dan een rokende ruïne. Want een miljardenproject dat de belastingbetaler veel geld gaat kosten, behoort in het parlement tot in de puntjes bevochten of verdedigd te worden. En dat moet prima kunnen in een duaal stelsel, waarbij de Kamer controleert en het kabinet vrij van partijpolitieke grillen besluiten in het belang van het land neemt. Toch?

Heel lang leek het erop dat de JSF een uitgemaakte zaak was, beklonken in het regeerakkoord en gedragen door een parlementaire meerderheid. En toch, heel even, leek de wind onder regie van de PvdA te draaien in het nadeel van het Amerikaanse vliegtuig. Met kritische woordvoerder Angelien Eijsink als leidsvrouw vuurde de PvdA-fractie samen met de oppositie in de kamer zoveel vragen op staatssecretaris Jack de Vries af, dat deze een steekkar nodig had om de antwoorden naar de Kamer te brengen.

Blijkbaar waren de antwoorden niet voldoende om de informatiehonger van de kritische partijen te stillen en dus werd er – zo blijkt uit het weblog van Jack de Vries - een groter drukmiddel uit de kast getrokken in aanloop naar een cruciaal debat. Zo schrijft Jack de Vries in zijn laatste weblog:

“Wanneer het niet de minister-president zelf was geweest die de positie van het hele kabinet daadwerkelijk ter discussie wilde stellen vanwege deze kwestie, dan had ik dit compromis niet kunnen sluiten.”

Het compromis, waarmee geen testtoestel wordt gekocht maar wel een contract wordt afgesloten, kon dus niet anders dan met zware politieke druk door CDA-partijgenoot Balkenende worden afgedongen. Laten we wel zijn, uiteindelijk is ook niemand (naast de virtueel zetelrijke PVV) gebaat bij een kabinetscrisis tijdens een economische crisis.

“De praktische houding van Jan de Koning (politicus die Jack de Vries in zijn weblog beschrijft, red.) alleen was echter niet genoeg om er deze week uit te komen, daar had ik ook een andere CDA-politicus voor nodig, namelijk Jan Peter Balkenende.”

Je zou vermoeden dat er hier een stevig potje partijpolitiek is bedreven, waarbij de uiteindelijke winnaar zich nu profileert.

“Jan Peter Balkenende is een echte Zeeuw die ook bij een zware storm recht op blijft staan. Kortom, een dijk van een vent.”

Los van de discussie in de Kamer over welk vliegtuig nu uiteindelijk beter is (Saab of JSF), heeft het ministerie van Defensie zijn voorkeur allang gegeven. Defensie geeft deze aan de Joint Strike Fighter, omdat dit vliegtuig mee kan doen in het hoogste geweldsspectrum en de vliegers en troepen het beste zou beschermen. Vanuit Defensie kan ik die keuze begrijpen, maar dat zit anders met het politieke akkoord dat door de coalitie is genomen. Want is dat een keuze voor de veiligheid van Defensie en de vliegers geweest of een keuze voor de veiligheid van de coalitiepartijen?

Bron: http://johanndegraaf.blogvandaag.nl

Valloire 2009 from bolworks on Vimeo.